-Clera
Na try mo na bang ma-experience ang isang bagay na akala mong siya na, peru hindi pa pala?
‘Yung may spark sa unang tingin palang peru hanggang dun lang pala?
‘Yung akala mong extra ngunit siya pala ang bida?
Maraming mga bagay ang tinatawag nilang ‘Unexpected’. Hi! I am Clera Mendoza, I’m a first year SHS student sa isang sikat na school dito sa baryo namin. I’m a type of a girl na seryoso na nga sa pag-aaral, seryoso pa sa kanya. Haha ! Multi-tasking di ba? At naniniwala ako sa kasabihang, “Pagtumingin ka, akin ka”. What? The fudge! Naku, yung crush ko. Si Marco Buevas, ang crush ng campus, oh diba? pang wattpad lang ang bet.. Haha.Peru totoo, crush ko siya at seryoso ako sa kanya. Peru hindi lang ako ang may gusto sa kanya. Buong barangay siguro ‘yung kalaban ko dito. Kaya dapat, hindi ka lang matalino. Kailangang maging active, 50% kase Performance Task. Oh! Ayan na, papalapit na siya. Ano bang gagawin ko? “inhale, exhale” buntong hininga ko. At nang ….Blogg* Ouch! “Ansakettt..!” Hindi ba siya nag- iingat? Argghh, nakakainis, Epic! Huhu. “Sayang naman, chance ko na sanang makausap si crush ” bulong ko sa sarili. At hindi ko na namalayang nasa tapat na pala ako ng classroom.
–
–
FOCUS
–
–
“Ok class, dismiss” huling sambit ng Prof namin habang ako’y tulala. Pano ba naman kasi, may gagawin na naman kaming PT tapos bukas na i-peperform. Hayyzz.. Malabas na nga.Dahil recess time namin, nasa labas ako nakatayo sa may railings at may malalim na iniisip, nasa second floor yung room namin kaya tuwing may iniisip ako, titingala lang ako dito. Saglit pa ay may dumating, taga ibang section .Siguro lilipat sila ng room? At saktong paglingon ko sa kaliwa, nakita ko siya. Kyahhh!! Ayan na naman, ang gwapo talaga niya. Araw- araw nalang ay pinagtitinginan talaga siya. Ano ba ? Haharapin ko na ba siya? Agad akong naglakad papunta sa gawi niya. Peru? Galit kong tinititigan ang babaeng bigla nalang yumakap sa kanya. Huhuhu, Ano ba toh? Argghh,Hey bitch! Step aside! Ako dapat ang gagawa niyan ! Nang makita kong He gently kiss her back to her forehead. ouch! sad emoticon* Sabay talikod.
Natigilan ako saglit at natulala sa kawalan nang bigla- bigla’y may kung anong daliri ang dumampi sa ulo ko at sinusubukang kulitin ako. Dala ng emosyon ko ay napatingin ako ng masama sa kung sino man ang gumagawa nito. Kaya naman paglingon ko sa kanan, nakita ko ang isang lalake. Napatingin din siya sa direction ko at magkalapit lang ang mga mukha namin. Napatitig bigla ako sa mga mata niya na para bang iniimbestiga kung siya ba ang may pakana. Ang lamig ng mga titig niya. Mga ilang segundo siguro kami nagtitigan tapos binasag nalang niya ang katahimikan. And he pointed the man next to him, sabay sabing, ” Siya yun” Speechless* kaya iniringan ko lang siya. Agad ko namang tinignan ang lalaking tinuro niya na nakapag peace sign pa. Bwesettt, kung isa lang akong bulkan, kanina pa ako pumutok dito. “Bweset ka Ben” mahinang usal ko lang sa kanya. Ngunit tinawanan lang naman ako sa abnormal na ito.
“Ready na ba kayo?” Sigaw ko. Dahil isa ako sa mga leader na naka- assign, kailangang maging active sa performance na ito. Oo, ngayon na ang araw na magpeperform kami. Ngunit, bago pa kami sasabak, may intermission number muna galing sa ibang section. Hayyy..Antagal! Sayang yung pa-makeup at outfit ko. “My ghadd, ang boring” sabay talikod. Nang saglit pa ay may biglang tumugtug.
“Did you know, you’re an angel who forgot how to fly ,Did you know that it breaks my heart, every time I see you cry”
–
Nganga*
–
Hindi siya kumakanta, ngunit sumasayaw siya. Oo, nafefeel ko yung lyrics ng kanta peru mas feel ko yung sayaw niya. Ang cool! “wow” sambit ko. Titig na titig kong tinitignan ang bawat steps na sinasayaw niya. OMG! Sana ako yung sinasayawan niya.
“Hoy Clera! Ok ka lang te?” tanong ng kaklase ko. “Alam kong gutom ka na sa tagal ng performance natin, peru umayaos ka naman, alalahanin mo, ikaw yung bida dito.” Hindi ko na namalayang napanganga na pala ako at magpahanggang ngayon, sa kanya lang napatitig ang mga mata ko.” Punta na daw tayo sa backstage, tayo na yung susunod” sabi pa ng atatt ko pang kaklase. Talaga? Ahh…este “ahh, hehe, tayo na pala?” ,”haha, ang gwapao noh?”tanong pa niya. “huh?” ,Ano bang pinagsasasabi nito?. “tara na nga”
Matapos ang ginawa namin kahapon,heto na nman ako, tulala sa kawalan. At bigla-bigla’y may curiousity ang pumasok sa utak ko. Familiar siya. ‘Yung kahapon. Yung sumasayaw. At isang ngiti ang gumuhit sa mga labi ko nang may napagtanto ako. Ilang sandali ay niyaya ako ng kaklase kong maglaro ng basketball. Dahil nga paborito ko ang basketball, hindi ko siya inayawan. Nasa classroom lang kami. Nagdidribble, pasa-pasa, nagpapagandahan ng strategies at nag tatawanan. Nasa akin ngayon ang bola. Madaming kalaban ang nakaharap sa akin, peru nang makita ko siyang papalapit. Yung lalake kahapon. Dali- dali kong pinasa sa kanya ang bola.
Gaya nang dati, cold parin. Naalala ko pa nung una naming pagkikita. Sinadya niya talaga akong i-takilpo para ma distruct ako sa pagtitig kay Marco. Yung pagkakataong nagtitigan kami, nung sinabihan niya yung kasabwat niya na kulitin ako para daw mabawasan ang sakit ng pagka busted ko. Yung mga titig na hindi mo inaasahang, ito pala ay simbolo ng pag-iibigan. Yung ‘love at first sight’ kong tinuturing. Mali. ‘Coz, I’ve loved him not at first sight’. It comes when I realized and appreciated him, his worth.
Sana tatagal pa..
Ps:It’s my first time to wrote a story. Kung may mga errors man, pasensya po.

My Journal
This journal contains my experience in OJT
Hi, This is Lera. I would like to share some experiences of mine
. I’m a SHS student from ICNHS- Tambacan Annex. As a student, I am not expecting for a real job beacause in my life, I didn’t experience duties of a real worker 
. I’m hoping for an exciting and interesting work. I hope I can enjoy it 

On my first day of Immersion
Dear journal,
I thought it was easy. Yes, I was hoping for excitement and yet it was very pressured. The reason was, the staffs there were very strict! We cannot even go out during our break time
. We are all busy. I have been assigned to catering while the others are in different area. Next time, I would really like to be with them.
Hoping,
Miss Lera
On my second day of immersion
Dear journal,
Yes! I am very happy today
because me and mari are task in the same hall. I thought I would be alone forever
. But now, I am inspired to do my duties. I have met friends there 
. Slowly by slowly, staffs are getting to know us. They can say our names and for that, it was a very much happiness to me to hear it 
instead of calling us in there term ‘langga’.
Joyful,
Miss Lera
On my third day of immersion
Dear journal,
Did you know that I broke a one cup of glass? 
I felt so nervous at that time beacause a lot of teacher who are on the seminar saw me. I supposedly look worried but I tried to smile
and stand firm. For me, it is part of training that is why I am proud of myself that I experienced mistake and I didn’t struggle for it. This time, I wanted to be mature and to grow more. Fight! Fight! Fight! 
Way maker,
Miss Lera
On my fourth day of Immersion
Dear journal,
I expected everything would be a vice- versa. But everyday I’ ve experienced different. From the first day ’til today. Right now, me and jessa were assigned at the second floor hall. And luckily, I have met the supervisor who is very approaching and kind. She treated us with care
and appreciated our efforts. She always say ” Kugihan kaayo mo”
and I am vey thankful for her.
Thankful,
Miss Lera
On my fifth day of immersion
Dear journal,
Just like our daily routine, every morning, I will prepare the things that should be. The same tools and equipment which are the goblets, coffee cup, regular glass, plates and etc. But it is not just an ordinary day for me. We enjoy a lot with my co- ojt’s in our job. As we enter in the kitchen, we happily pick up some talk with the staffs and eating there while we are in our break time. I found them very funny to talk to.
Cheerful,
Miss Lera
On my sixth day of Immersion
Dear journal,
It was a tiring day for me
. This day, we catered a lot of event and busy working that is why we are not able to chat with my friends. I just realized how hard it is for being an employer who does a particular job just to earn money
. When I got home, I totally get sleep but my mom wake me up to do house chores. I got exhausted and I thought of disobeying her. I just cry
because my body got pain and I hurt my foot. I hope I’ll be getting well so soon.
Deligently,
Miss Lera
On my seventh day of immersion
Dear journal,
We planned to come to our work early. As we enter, we joined together with our co- ojt’s. There comes a time that there are misunderstanding about us and we didn’t thought of fighting back. As an employee, I should have my professionalism but this moment, I lose it
. I know that it is just a trial between us. All I want is to release what I have felt right now.
.
Sorry tao lang,
Miss Lera
On my 8th day of immersion
Dear journal,
Despite of all the challenges, we are still going strong 
( charrlungs) I hope so. It is not very important for me to discuss those
and to focus my attention on them. I found someone who can inspired me
. And now, I have met him through my friends. He is hard- working and kind. I hope I can know more things about him 
Loving,
Miss Lera
On my 9th day of immersion
Dear journal,
Did you know that we discover something?
The point is we didn’t want to reveal it. I just want to keep it in secret and even in you, I can’t open it up. Trust me, I can manage this.
Secretly,
Miss Lera
On my 10th day of immersion
Dear journal,
We setted up the hall for the Presidential. Those people are VIP’s coming from polical. I get nervous that time because what if I could broke a glass again?
And at last, we surpassed it. Me, Mari and Nicole planned out early but rhe staffs are lookibg for us to join with them in a small banquet. 

Yours truly,
Miss Lera

“We’re going on a trip” my travel buddy once said. Hi, I am Arel. Me and my friend are fun of traveling and adventures. We are at the same class and at the same unit. We have lots of similarities. So, we enjoy together, always.
“Hey mom, I would like you to meet my friend- Mina. She was the one I’ve always told you before”, pagpapakilala ko. “And ano na naman bang kagaguhan ang gagawin niyo ngayon ha, my great daughter?” Asked my mom. Eh kasi naman, she used to hear some humors about us from her business partners. Aside from travels and adventures, we also engage Video blogs. “So mom, goodbye, take good care”,pagmamadali ko. Kahit busy ang mommy ko sa business niya, she always gave me her best to make me feel happy kahit maging brat ako, that’s how much she loves me.
Nakaupo na kami ngayon sa mini bus nina Nami. Andito din yung iba ko pang kaklase, Sina Jade, Mark and Andre. Heto kasing si Nami, sobra marufok. Sa dinami dami pa namang pwede iinvite, puro lalake lahat hayyss. “Besh, makipag usap ka naman sa kanila oh, malay mo isa sa kanila maging forever mo”, sabi ni Nami na naka akbay na kay Mark, sabay wink pa. Ssshh* hetong babae talaga. Kahapon si Jade yung pinupormahan ngayon si Mark naman. Siguro si Andre na yung sunod. Naawa pa naman ako dito, napaka inosente pa naman peru atleast cute siya.
By the way, nandito na kami. “Welcome to Mt. Kalagkalag ma’am and sir”, isang mahinhin na boses ang sumalubong sa amin.”wow” sambit pa ng isang kasama namin. “Anong wow? Nakakatakot kaya..huhuhu,wag na tayong tumuloy” sabi pa ni jade. Peru kami ni Minah…” Yuhooooo Let’s Go!” Excited na sabi. Sa bundok na ito may kweba. Sabi pa nila, isang bisaya daw ang nakatuklas sa angking kagandahan at katakot takot naPeru lugar na ito kaya ang salitang Mt. Kalagkalag ay nanggaling pa mismo sa bisaya na ibigsahin ay ‘multo’…”ahhhhhhhh, Multoooo!!”.biglang sigaw ng isang bata sa tapat ng kweba. Dahil sa gulat napa takbo ito at hingal na hingal papunta sa kinaruruunan namin. “Ano bang meron bata?” Tanong ni Mina. “Wag mong sabihing gusto mo ang mga pangyayari?” Heto kasing si Mina, what she like most is horror. Peru wait, may bigla akong naramdaman ma kakaiba. Parang may tao sa loob. Dahan dahan akong dinala ng mga paa ko sa loob ng kweba. “Guys, do you sense something?” Tanong ko sa lahat. “Tara let’s take a pic”, kumuha ng camera si Mina to save some memory of us. Pagkatapos ng lahat, we decided to go back. “Wait, parang andito na tayo dati ah”, pagtataka ni Andre. ” Panong hindi tayo babalik eh, dito nga tayo dumaan papasok diba?”, Mina replied.

